Hier, 01:23
Zawsze myślałem, że świat ma dla mnie przygotowane mniej możliwości. Po wypadku, który na zawsze przykuł mnie do wózka, wiele drzwi po prostu się zamknęło. Praca? W moim małym mieście to była ustawiczna walka z barierami architektonicznymi i jeszcze większymi barierami w głowach ludzi. Czasami czułem się jak ptak w klatce, tyle że ta klatka była całkiem wygodna – dom, telewizor, komputer. Właśnie w jednym z takich wieczorów, przeglądając bez celu VK, natknąłem się na dyskusję w grupie o grach. Ktoś wspominał o wygranych, inny żartobliwie pisał o „pieniądzach z powietrza”. Pojawiła się nazwa, której wtedy nie znałem: vavada logowanie. Zapisałem to sobie w notesie, z ciekawości.
Następnego dnia, znudzony monotonią, postanowiłem sprawdzić, o co chodzi. Wpisałem w przeglądarkę vavada logowanie i znalazłem stronę. Proces rejestracji był prosty, a interface na tyle przejrzysty, że bez problemu sobie poradziłem. To był pierwszy moment, gdy poczułem, że w tym wirtualnym miejscu moja niepełnosprawność nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Nikt tu nie patrzył na mnie z litością czy niepokojem, nikt nie widział wózka. Byłem po prostu użytkownikiem, graczem. To uczucie było niesamowicie wyzwalające.
Na początku traktowałem to jak rozrywkę, sposób na zabicie czasu. Wrzucałem symboliczne kwoty, grałem w gry, które miały prostą mechanikę. Szczerze? Przez pierwsze tygodnie byłem na straconej pozycji. Trochę się frustrowałem, myślałem, że to kolejna rzecz, która mi nie wychodzi. Ale potem, zupełnie przypadkiem, odkryłem automaty z progresywną jackpotową pulą. Nie wymagały one szybkiej reakcji, tylko cierpliwości i odrobiny strategii w doborze stawek. Zacząłem notować, obserwować. Moje dni zyskały nowy rytm. Poranna rehabilitacja, obowiązki, a potem ten mój mały „projekt” – sesja w kasynie. To dało mi poczucie celu, kontroli.
Pamiętam ten jeden wieczór. Było już późno, za oknem lało. Postawiłem nieco wyższą stawkę niż zwykle, właściwie bez większych oczekiwań. Kręciłem bębny, myśląc już o pójściu spać. Nagrze na ekranie zaczęła się maszynka do gry, migać światła, wyć dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałem. Serce stanęło mi na moment. Na ekranie pojawiła się kwota, która wydała mi się abstrakcyjna. Kilkadziesiąt tysięcy złotych. Siedziałem w ciszy, patrząc na monitor, nie mogąc uwierzyć. To nie była wygrana. To było poczucie, że los, który odebrał mi tak wiele, teraz w dziwny, kompletnie nieoczekiwany sposób, coś mi zwrócił. Pierwszą myślą, absurdalną, było: „Teraz mogę sobie kupić ten lepszy, lżejszy wózek, o którym marzyłem”.
Oczywiście, od tamtej pory już takiej wygranej nie miałem. I nie o to chodzi. To wydarzenie zmieniło jednak wszystko. Część tych pieniędzy zainwestowałem w dobry komputer i kurs copywritingu online. Inną część odłożyłem. Grałem dalej, ale już z zupełnie innym nastawieniem – bez presji, traktując to jako hobby, które, jeśli się odpowiednio rozsądnie podchodzi, może czasem przynieść miły dodatek. Najważniejsze, co dało mi to całe doświadczenie, to nie pieniądze. To poczucie sprawczości. Odkryłem, że mój umysł, moja cierpliwość, moja umiejętność analizy – to wszystko są atuty. W realnym świecie często czułem się zdefiniowany przez to, czego nie mogę zrobić. Tutaj definiowały mnie moje decyzje.
Czasem, gdy jest ciężko, gdy bolą plecy od całego dnia w tym wózku, otwieram stronę, wykonuję vavada logowanie i zagłębiam się na chwilę w ten świat dźwięków i kolorów. To jest mój mały rytuał, moja prywatna przystań. Nie jestem naiwny, wiem, że hazard bywa niebezpieczny. Ale dla mnie, w mojej sytuacji, stał się oknem na świat, w którym jestem wolny. I czasem, tylko czasem, ten świat płaci za moją cierpliwość. A ja, z uśmiechem, mogę wtedy powiedzieć sobie, że jednak mam trochę szczęścia.
Następnego dnia, znudzony monotonią, postanowiłem sprawdzić, o co chodzi. Wpisałem w przeglądarkę vavada logowanie i znalazłem stronę. Proces rejestracji był prosty, a interface na tyle przejrzysty, że bez problemu sobie poradziłem. To był pierwszy moment, gdy poczułem, że w tym wirtualnym miejscu moja niepełnosprawność nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Nikt tu nie patrzył na mnie z litością czy niepokojem, nikt nie widział wózka. Byłem po prostu użytkownikiem, graczem. To uczucie było niesamowicie wyzwalające.
Na początku traktowałem to jak rozrywkę, sposób na zabicie czasu. Wrzucałem symboliczne kwoty, grałem w gry, które miały prostą mechanikę. Szczerze? Przez pierwsze tygodnie byłem na straconej pozycji. Trochę się frustrowałem, myślałem, że to kolejna rzecz, która mi nie wychodzi. Ale potem, zupełnie przypadkiem, odkryłem automaty z progresywną jackpotową pulą. Nie wymagały one szybkiej reakcji, tylko cierpliwości i odrobiny strategii w doborze stawek. Zacząłem notować, obserwować. Moje dni zyskały nowy rytm. Poranna rehabilitacja, obowiązki, a potem ten mój mały „projekt” – sesja w kasynie. To dało mi poczucie celu, kontroli.
Pamiętam ten jeden wieczór. Było już późno, za oknem lało. Postawiłem nieco wyższą stawkę niż zwykle, właściwie bez większych oczekiwań. Kręciłem bębny, myśląc już o pójściu spać. Nagrze na ekranie zaczęła się maszynka do gry, migać światła, wyć dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałem. Serce stanęło mi na moment. Na ekranie pojawiła się kwota, która wydała mi się abstrakcyjna. Kilkadziesiąt tysięcy złotych. Siedziałem w ciszy, patrząc na monitor, nie mogąc uwierzyć. To nie była wygrana. To było poczucie, że los, który odebrał mi tak wiele, teraz w dziwny, kompletnie nieoczekiwany sposób, coś mi zwrócił. Pierwszą myślą, absurdalną, było: „Teraz mogę sobie kupić ten lepszy, lżejszy wózek, o którym marzyłem”.
Oczywiście, od tamtej pory już takiej wygranej nie miałem. I nie o to chodzi. To wydarzenie zmieniło jednak wszystko. Część tych pieniędzy zainwestowałem w dobry komputer i kurs copywritingu online. Inną część odłożyłem. Grałem dalej, ale już z zupełnie innym nastawieniem – bez presji, traktując to jako hobby, które, jeśli się odpowiednio rozsądnie podchodzi, może czasem przynieść miły dodatek. Najważniejsze, co dało mi to całe doświadczenie, to nie pieniądze. To poczucie sprawczości. Odkryłem, że mój umysł, moja cierpliwość, moja umiejętność analizy – to wszystko są atuty. W realnym świecie często czułem się zdefiniowany przez to, czego nie mogę zrobić. Tutaj definiowały mnie moje decyzje.
Czasem, gdy jest ciężko, gdy bolą plecy od całego dnia w tym wózku, otwieram stronę, wykonuję vavada logowanie i zagłębiam się na chwilę w ten świat dźwięków i kolorów. To jest mój mały rytuał, moja prywatna przystań. Nie jestem naiwny, wiem, że hazard bywa niebezpieczny. Ale dla mnie, w mojej sytuacji, stał się oknem na świat, w którym jestem wolny. I czasem, tylko czasem, ten świat płaci za moją cierpliwość. A ja, z uśmiechem, mogę wtedy powiedzieć sobie, że jednak mam trochę szczęścia.